Ik heb ongelofelijk veel respect voor vrouwen die (ondanks tegenslagen) blijven geloven in eigen kracht. Daarom gaat Vcycling regelmatig een verhaal plaatsen dat met dit onderwerp te maken heeft. Laury is z’n topvrouw die ondanks vele tegenslagen in haar zelf is blijven geloven. Lees hier haar indrukwekkende verhaal. #BelieveInYourOwnStrenght 

VAN LYMECHICK NAAR FITCHICK

Topsportster
Als je mij 10 jaar geleden had verteld dat ik mijn pubertijd in een donkere kamer zou doorbrengen had ik je nooit geloofd. Profwielrenster zou ik worden. Ik moest en zou de nieuwe Leontien van Moorsel worden en de hele wereld rondreizen met mijn fiets. Wielrennen zit in mijn familie en het was niet meer dan logisch dat ik dit ook ging doen en fietste al gauw tussen de top van Nederland. Lange tijd was mijn fiets dan ook mijn grootste liefde, totdat ik op mijn 15e ineens noodgedwongen moest stoppen en niet veel later in een rolstoel belandde. Dit was uiteraard niet de tweewieler die ik voor ogen had..

 Laury-wielrennen

Griepje of overtraind?

Het begon tijdens een wielertraining. Het ene moment was ik fanatiek mee aan het sprinten met de groep waar ik mee trainde en het andere moment moest mijn coach mij duwen omdat ik zelf niet meer vooruit kwam. Mijn benen waren compleet verzuurd. Ik snapte er niks van! Teleurgesteld ging ik terug naar huis, hopend dat ik me gauw weer beter zou voelen. Maar dit gebeurde niet en maanden gingen voorbij voordat er meer duidelijkheid was. Wat voelde als een zware griep werd door artsen omschreven als een virusje, overtraind en een burn-out en later ME/CVS. Ondertussen verloor ik niet alleen mijn gezondheid, maar ook steeds meer mensen om mij heen. Sporten en naar school gaan lukte al niet meer. Een pubertijd heb ik nooit gehad. Zeven jaar later zou pas blijken dat dit een misdiagnose was door onoplettendheid van artsen in Nederland.

Jaren in een donkere kamer
Met de diagnoses die ik kreeg kon ik qua behandelingen niet veel kanten op. In Nederland worden het soort klachten die ik had al gauw als psychisch bestempeld en mede daardoor kreeg ik de verkeerde therapie waar ik heel hard van achteruit ging. Rond mijn 17e ging het helemaal fout en lag ik er zo slecht bij dat ik elke dag bang was de volgende dag niet meer te halen. Ik werd steeds zieker en kon bijna geen voeding, licht en geluid meer verdragen. Zelfs tv kijken of simpel op mijn telefoon kijken kon niet. Laat staan berichtjes lezen of bezoek ontvangen. Ik voelde me eenzaam en doodziek. Dit duurde zo’n 2,5 jaar lang. Toch gaf ik de hoop niet op en bleef doorzoeken naar een oorzaak van mijn ziek zijn.

Naar het buitenland
Door zelf veel onderzoek te plegen en te lezen over mijn ziekte kwam ik uiteindelijk bij een arts in België terecht. Na jaren van onbegrip in de Nederlandse ziekenhuizen werd ik eindelijk serieus genomen en er werden tientallen afwijkingen in mijn bloed gevonden die konden verklaren waarom ik me zo ziek voelde. Mijn immuunsysteem werkte bijna niet meer waardoor ik verschillende infecties moest laten behandelen. Dit zou jaren gaan duren. Na een jaar intensieve behandelingen begon ik eindelijk weer een beetje op te knappen en kon ik zelfs weer met de rolstoel naar buiten. Ik wist het zeker: dit is het begin van mijn herstel. Maar eigenlijk had ik nog steeds niet de juiste diagnose.

 Laury-buitenland

 

Ziekte van Lyme

De ontzettend lange lijst van symptomen die ik had leken erg op Lyme en toch waren de testen altijd negatief. Pas na zeven jaar werd ik positief bevonden, wederom in het buitenland. Keer op keer is gebleken hoe ver ze in Nederland op medisch gebied achterlopen op andere landen, zowel qua testen als behandeling. Een jarenlange antibiotica-kuur tegen de bacterie had niet veel zin meer.

Als ik dit op mijn 15de direct had gekregen was ik nu waarschijnlijk niet zo ziek geweest en had mijn leven er heel anders uitgezien. Ik was boos en teleurgesteld in de zorg en de artsen in Nederland. Na weer heel veel zelfonderzoek besloot ik op eigen houtje naar Duitsland te gaan om een behandeling te doen waar ze mijn lichaam twee keer zouden verhitten tot 42 graden en mijn immuunsysteem dan in staat zou zijn om de bacterie zelf te doden. Een ontzettend groot en duur risico. Niets werd vergoed.

Ik bleef 3 weken in een kliniek om bij te komen, maar doodziek kwam ik terug in Nederland waar ik nog verder moest gaan met vele infusen. Na een aantal maanden begon ik eindelijk de vooruitgang te zien waar ik zolang op hoopte.

 Laury

Levensstijl veranderen

Tijdens mijn zoektocht naar genezing kwam ik erachter (en ik denk dat dit voor elke chronische ziekte geldt) dat je levensstijl erg belangrijk en zo niet essentieel is voor je herstel. Ik merkte dat ik me beter voelde als ik bepaalde voedingsmiddelen liet staan en eet zoveel mogelijk gluten- en lactose-vrij. Ook eet ik sinds een aantal jaar niets meer uit pakjes en zakjes, vermijdt e-nummers en maak alles zo vers mogelijk. Ik ging me er steeds meer in verdiepen en het werd mijn nieuwe passie om hier anderen mee te helpen. Ik besloot een website te maken, actiever te zijn op instagram en te gaan studeren voor Voedingsdeskundige. Dit hoop ik deze zomer af te maken en ik werk op dit moment aan een nieuwe website.

Vcycling
Inspiratie op instagram

Wielrennen is altijd mijn grootste passie geweest en ik kan niet uitleggen hoe het voelt om mijn grootste droom te moeten laten varen door deze slopende ziekte. Toch kan ik nu met trots zeggen dat ik in de loop der jaren iets heb gevonden wat heel dicht in de buurt komt, of misschien uiteindelijk nog wel een grotere passie is geworden: fitness.

Zo’n twee jaar geleden begon ik op instagram steeds meer fitnessaccounts te volgen en ging ik me focussen op het idee dat ik dat ook ooit zou kunnen. Soms zat ik zelfs met sportkleding klaar op de bank, ook al was ik veel te ziek om überhaupt het huis uit te gaan. Diep van binnen wist ik dat de dag ooit zou komen dat ik er wel zou staan. Met voeding was ik al veel bezig en toen het beter met me ging zorgde ik ervoor dat ik wat kon gaan trainen met een fysiotherapeut.

Helaas kreeg ik telkens een terugval. Ik was te fanatiek, wilde misschien wel teveel en te snel en moest na een paar keer soms weer maanden stoppen. Frustrerend! Maar achteraf was ik gewoon nog veel te ziek. Tot afgelopen februari. Voor het eerst sinds 9 jaar kan ik weer langer dan een paar weken volhouden waar ik echt plezier uit haal: trainen! En dat zonder terugvallen.


Chronisch ziek en sporten

Gaan sporten terwijl je lichaam totaal niet fit voelt vond ik in het begin wel lastig. Ik wilde veel meer dan mijn lichaam aankon en voelde me minder als anderen als ik naast me mensen ‘tot het gaatje’ zag gaan. Hoe kon ik het nou ‘sporten’ noemen wat ik aan het doen was? Ik zweette niet eens. En een fitchick? Ik voel me alles behalve fit.

Toch ben ik het nu gaan zien als trainen. Ik werk naar mijn eigen doelen toe en kijk steeds minder naar de gezonde mensen om me heen. Me druk maken om wat zij allemaal aankunnen kan alleen maar frustrerend werken. De realiteit is nou eenmaal dat ik Lyme heb. Ik heb moeten leren om geduld te hebben, blij te zijn met kleinere stapjes en uiteindelijk te leren genieten van de reis naar mijn doelen toe. Ik ben zó intens blij als ik weer naar de sportschool kan zonder terugslagen. En achteraf zo zonde dat ik me altijd focuste op wat ik niet meer kon. Dat fietsen mis ik bijna niet meer, ik wil liften! En kan me geen leven meer zonder voorstellen.

Ik zou mensen die ziek zijn ook graag uit willen dagen en inspireren om hun eigen grenzen op te zoeken. Misschien wil jij ook het liefst iets doen wat niet lukt en blijf je je daarop focussen. Uiteindelijk vind je een manier waarop je toch langzaamaan je doelen bereikt of kun je meer dan je hoopte. Met de juiste begeleiding en aanpassingen moet veel haalbaar zijn, zelfs al ben je chronisch ziek.

 Laury1

‘’Life isn’t about the destination, it’s about the journey’’

Mijn journey to health kun je volgen op Instagram en binnenkort dus ook via mijn website. Volg ‘@xlauryann’ om op de hoogte te blijven!